Home

 
We zijn alweer enkele weken terug en het valt nog niet mee om hier weer te wennen. Dat kan ook bijna niet want bijna dagelijks wordt ons nog gevraagd hoe de “vakantie” was. Moeilijk hoor om uit te leggen dat we het niet als een vakantie hebben gezien maar veel meer als een bijzondere ervaring. Wel een heel indrukwekkende ervaring overigens.
 
Hoe moet je nu duidelijk maken hoe de mensen in Uganda leven ?
 
Dat de kinderen daar niet of nauwelijks in schoolbanken zitten. Dat er wel z’n 450-en in 5 klaslokalen gaan en dat we in 1 ochtend een extra leslokaal konden “bouwen”.
 
Dat de kinderen daar een bepaald natuurlijk plezier uitstralen dat je hier toch minder tegenkomt.
 

Het is vandaag woensdag, 24 maart en we zijn aangekomen bij onze laatste stop voordat we naar huis gaan.
Vanaf de Drakensbergen zijn we via Port St. Johns, Cintsa, Knysna, en Swellendam afgezakt en hebben dus de Wild Coast, De Garden Route en een gedeelte van de Wijnroute afgelegd. Al met al zo’n 2000 km’s aan de linkerkant van de weg gereden en eigenlijk is dat probleemloos  verlopen. ’s-Morgens even opletten dat je naar de goede kant van de auto loopt en op de kruispunten moet je extra opletten maar over het algemeen wordt er hier netjes gereden is onze ervaring.

We zijn wel met de 2e auto bezig omdat de eerste een lekke band kreeg op de weg van Drakensbergen naar Port St. Johns: prachtige route maar wel veel “potholes” oftewel gaten in de weg (nog afgezien van de mensen langs en op de weg, de koeien, geiten en apen…). De meeste gaten heb ik kunnen vermijden maar bij eentje lukte dat niet op tijd.

Hierbij een korte terugblik van twee dankbare Mzungu medereizigers.
Wat gaat de tijd toch snel, al weer enige terug in Nederland, maar wat een onuitwisbare indruk heeft deze reis op ons gemaakt. Niet te vergelijken met het gevoel na alle andere reizen die wij hebben gemaakt. De lachende kinderen, de unieke cultuur, de vriendelijkheid, de prachtige natuur, de mooie mensen…. maar ook de armoede, het verdriet, de levensverhalen en het tekort. Het tekort aan schoon drinkwater, het tekort aan eten, medicijnen, goede huisvesting en het tekort aan geld om dit te verhelpen.
 

De laatste Be More trip: Drakensbergen en Lesotho
Op dinsdag 16 maart gaan we ’s-morgens met de taxi naar Durban Airport om onze huurauto op te halen. We krijgen een Chrevolet Cruze 1.8 automaat voor onze neus en nadat we de betekenis van alle knopjes een beetje kennen gaan we – links rijdend uiteraard – op weg naar Drakensbergen. We hebben zelfs een Navigatie aan boord en die stuurt ons de laatste 35 km over een onverharde weg naar onze voorlopig laatste Backpackers. Wel erg mooi qua natuur maar helemaal senang voelen we ons er niet bij.

De BP is prachtig gelegen aan de voet van de Drakensbergen op 1500 mtr. hoog. Wel jammer dat we geen eigen WC en douche hebben maar we worden steeds flexibeler. We relaxen, eten wat de pot schaft, drinken samen met de andere aanwezigen een biertje en wisselen ervaringen uit.

We gaan met 2 voor ons nog onbekenden dit weekend op pad en onze driver/guide/cook zal Cameron zijn. We halen eerst Suzanne op die de nacht bij Tamara heeft gelogeerd. Zij is stagiaire bij Be More en doet onderzoek naar het het gewenste doelgroepenbeleid bij Be More. Ze komt uit Zeist en we hebben gezamenlijke kennissen blijkt. 
We zullen ons niet vervelen bij haar want ze praat honderduit ;).

Alike, die het gezelschap completeert, is vrijwilligster bij Icare en wanneer we haar ophalen wordt de bewondering voor onze vrijwilligers opnieuw bevestigd. Ze werkt daar – momenteel als enige vrijwilligster – in een gesloten omgeving waar allemaal jongens zitten die moeten re-integreren, bepaald geen gemakkelijke taak dus.

Het wordt een trip met de nodige bijzondere en hilarische momenten en we hebben regelmatig de slappe lach. 

 

Woensdag, 10 maart
Vandaag is het Be More vrijwilligersdag. Zo’n dag wordt elke maand georganiseerd en dat houdt in, dat de vrijwilligers die in de projecten rond Durban verblijven bij elkaar op bezoek gaan en uitleg geven over hun eigen project. Zo zien we in 1 dag een aantal projecten, spreken een heleboel vrijwilligers (er zijn 34 deelnemers) en krijgen zo een goede indruk van de projecten, de sfeer daaromheen, hoe de vrijwilligers zich voelen in hun vrijwilligerswerk, hoe de huisvesting is en ook waar kansen voor verbetering liggen.

Maandag, 8 maart
Aangekomen op de luchthaven gaan we op zoek naar het bekende gezicht van Tamara: niet dus want ze is nergens te bekennen. We gaan wat drinken, pinnen de eerste Rands (weer van die grote flappen dus) maar het omwisselen van de Ugandese Shillings lukt niet: ze kijken ons aan of ze nog nooit van Uganda hebben gehoord.
We besluiten een taxi te nemen maar wanneer we net de bagage hebben ingeladen worden we aangesproken door een jonge vrouw, die de eigenaresse van Blue Sky Mining blijkt te zijn en wat vertraging had opgelopen. 

Hoewel de aankomst bij de backpackers & lodge even wennen was werd dit even later ruimschoots goed gemaakt door een prachtig appartementje op de eerste: een luxe die na de 1ste 2 weken best wel welkom is. We zitten hier in totaal 6 nachten: kamer, slaapkamer, tegelvloer, mooie badkamer en alles met uitzicht op zee, een klein zwembadje, prachtige tuin, en een geldautomaat in de buurt.

Nog wat beelden bij onze ervaringen van de laatste week.

We zijn inmiddels neergestreken in Durban en worden geconfronteerd met een heel andere wereld.

Morgen gaan we met een local een tour door Durban doen. We zijn erg benieuwd wat we allemaal te zien krijgen.
Overmorgen bezoeken we een 7-tal Be More projecten.

Zaterdag, 27 februari
Het wordt prachtig weer en we genieten volop van de rust, het water en de prachtige vogelsoorten. We maken een wandeling richting het uitzichtpunt. Onderweg komen we toch wel in een andere wereld terecht. Roland, de beheerder van de lodge had ons al gezegd dat er veel drankmisbruik is in deze omgeving en mogelijk dat dit een rol speelt bij het niet geheel senang voelen, zo met vier blanke mzungu’s. 
Er is nog steeds geen electriciteit dus we moeten zuinig aan doen met onze apparaten. Telefoons zijn bijna leeg, de laptop waarop we tussentijds de artikeltjes schrijven staat op rood, de camera’s zijn inmiddels voorzien van reserve-batterijen: wat zijn we toch afhankelijk geworden van al deze hulpmiddelen. Warm water hebben we trouwens wel dus voor de dames is het haren wassen geblazen. 

Zondag, 28 februari

Toch nog wat foto's kunnen plaatsen voordat we vannacht vertrekken uit Uganda. Koen, Wouter en Sandra vertrekken weer naar Nederland en wij reizen 3 uurtjes later naar Durban.

Jammer genoeg lukt het nu niet om ons reisverslag van dezze week te verzenden: dit heeft iets te maken met de Word-versie die op deze PC's staat. We gaan dit dus weer proberen in Zuid-Afrika.

We hebben een geweldige 2 weken gehad hier met een heel mooie afsluiting in Murchison Falls, een wildpark in het Noorden van Uganda. De reis was wel lang en vermoeiend maar zeker de moeite waard als je olifanten, leeuwen, hippo's, krokodillen, buffels enz. van heel dichtbij hebt mogen bewonderen.

rest volgt

Slapen bij een familie

Maandag, 22 februari.
Via Kampala, waar we inderdaad even op Internet kunnen werken en waar Steve ons afzet en Jeroen ons weer oppikt, rijden met de auto van Jeroen naar Masaka. Z’n reserveband blijkt nog niet geplakt en gezien het feit dat we 4 uur moeten rijden en hij net de 30ste lekke band heeft gehad toch minder plezierig. We weten echter inmiddels dat de Ugandezen erg vriendelijk en behulpzaam zijn dus maken ons hierover geen zorgen. Rond 5 uur komen we aan in onze Backpackers waar we ’s-Avonds, na het ergste

Dag 1 (Vrijdag): Aankomst Entebbe


Na een zeer voorspoedige reis vrijdagavond op schema aangekomen in Entebbe. Wel even een andere temperatuur met 26 gr.terwijl
er in Nederland nog weer wat sneeuw was gevallen.

Steve, die we de dagen erna leerden kennen als een geweldige, vriendelijke jongen uit Entebbe, bracht ons naar het Motel aan
de rand van het Victoria Meer waar we 3 nachten zullen blijven.

Mooie locatie die nog wel in de steigers staat op dat moment: we waren de eerste gasten en nog niet alles was dus in orde. Het ontbijt was in het Beach Restaurant, nou ja, meer een grote schuur waar ook nog wat ongedierte rondwandelde. Ook even wennen aan het ontbijt dat bestaat uit boterhammen/sandwiches met suiker….that’s it. De 1ste dag nog met een eitje erbij overigens. De koffie vraagt even zoekwerk voor je de echte te pakken hebt maar je went snel aan de nieuwe leefwijze.

Afgelopen weekend is er in Sandra's directe omgeving een ernstige ziekte geconstateerd waardoor zij niet met ons mee zal gaan naar Uganda. Koen gaat alleen de 2e week mee, gelukkig was dat nog te regelen. 

Uiteraard is dit een grote domper voor ons allemaal want iedereen zag er erg naar uit, maar we denken nu toch vooral aan Sandra en haar familie. 

Op dit moment staat alles gepakt en tot onze verbazing hebben we veel minder verzameld dan bij onze "normale" vakantie- en kampeertrips: zouden we ons nu al aanpassen aan de geheel andere omgeving ?
 
A.s. vrijdag om 10.40 u. stappen wij in de KL561 naar Entebbe waar we om 20.40 u. zullen landen. Zaterdagnacht arriveren Wouter en zijn vriendin Sandra.